Czy obowiązek dotyczący zawartości materiałów pochodzących z recyklingu od 2030 r. różni się w poszczególnych państwach członkowskich UE, czy też wszędzie obowiązuje ta sama norma? Odpowiedź brzmi, że sama norma się nie różni. Wymogi dotyczące procentów zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i ilości pustej przestrzeni w opakowaniu wysyłkowym znajdują się w PPWR, a to jest rozporządzenie. Rozporządzenie działa bezpośrednio w każdym państwie członkowskim bez konieczności najpierw transpozycji go na krajowe prawo. Jeśli więc sprzedajesz z Holandii klientowi we Francji, to dla tego opakowania obowiązuje ta sama norma co dla opakowania, które zostaje w Holandii.
To, co się rzeczywiście różni, to nie norma, ale praktyka wokół niej: jaki organ przeprowadza kontrolę, w jakim języku musisz móc wykazać, że spełniasz wymóg, i u którego krajowego rejestru jesteś już zarejestrowany dla swoich opakowań. Ta warstwa praktyczna jest w każdym kraju inaczej skonstruowana, nawet jeśli wymóg merytoryczny jest identyczny.
Dlaczego sama norma pozostaje taka sama
Dyrektywa pozostawia każdemu państwu członkowskiemu przestrzeń do samodzielnego określenia, jak osiągnąć dany cel, co wyjaśnia, dlaczego rejestracja w ramach rozszerzonej odpowiedzialności producenta różni się w poszczególnych krajach w zakresie progów, stawek i rejestrów. Rozporządzenie działa inaczej: ten tekst jest prawem w każdym państwie członkowskim jednocześnie i bez krajowej adaptacji. Wymogi dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i pustej przestrzeni na 2030 r. znajdują się w samym PPWR i tym samym podlegają drugiemu reżimowi. To też powód, dla którego nie musisz ustalać innego procentu dla każdego kraju: punkt wyjścia jest określony na poziomie europejskim.
To czyni ten temat innym niż np. raport roczny, którego termin złożenia i formularz mogą się różnić w poszczególnych krajowych rejestrach. W przypadku zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i pustej przestrzeni chodzi o właściwość samego opakowania, a nie o krajowy obowiązek administracyjny.
Co rzeczywiście różni się w zależności od kraju
Pierwsza warstwa, która się rzeczywiście różni, to rejestr, w którym musisz wykazać wymóg. Jeśli sprzedajesz w kilku krajach UE, to prawdopodobnie jesteś również zarejestrowany w kilku krajowych rejestrach, każdy z własną procedurą rejestracji i własnymi momentami, w których dane są żądane. Zawartość wymogów jest taka sama, ale punkt, w którym je rozliczasz, taki nie jest.
Druga warstwa to język i forma dowodu. Dokumentacja techniczna lub uzasadnienie przygotowane w Holandii w języku holenderskim mogą wymagać dostarczenia w lokalnym języku w innym kraju, gdy tylko inspektor go o to poprosi. Rozporządzenie określa normę, ale nie język, w którym ją dokumentujesz wewnętrznie lub zewnętrznie.
Trzecia warstwa to egzekucja. Sposób, w jaki krajowy organ nadzoru w praktyce kontroluje, czy opakowanie spełnia wymóg dotyczący zawartości materiałów pochodzących z recyklingu lub pustej przestrzeni, i z jaką intensywnością to się odbywa, nie jest określony w samym rozporządzeniu i różni się zatem w zależności od kraju. Świadomie nie dokonujemy tutaj prognozy; to zależy od właściwego organu nadzoru w danym kraju.
Co to oznacza dla Twojego opakowania dossier
Ponieważ norma jest równa na poziomie europejskim, wygodnie jest udokumentować jej uzasadnienie jeden raz prawidłowo, a następnie powiązać je w każdym kraju z właściwym rejestrem. Nie musisz odbudowywać dokumentacji technicznej wykazującej z jakich materiałów składa się opakowanie i jaki udział materiałów pochodzących z recyklingu w nim stanowi, dla każdego kraju na nowo. Warto jednak wiedzieć dla każdego kraju, u którego rejestru to uzasadnienie może być żądane i w jakiej formie.
Dla firm działających w kilku krajach przegląd tego, jaką rolę masz gdzie, to dobry punkt wyjścia, zanim zaczniesz patrzeć na merytoryczne normy. w kilku pytaniach sprawdzisz, w jakich krajach masz rolę pokazuje, czy i gdzie obowiązek rejestracji Ciebie dotyczy, niezależnie od samego wymogów dotyczących zawartości materiałów pochodzących z recyklingu lub pustej przestrzeni.
Uzasadnienie wyborów materiałów i udziałów materiałów odzyskanych powinno znaleźć się w szerszym dossier opakowaniowym, razem z deklaracją zgodności i innymi danymi technicznymi. zbadano dla każdego zagadnienia, jak takie dossier się buduje wyjaśnia jego strukturę, bez konieczności wcześniejszego założenia konta.
Ponieważ norma jest określona w samej rozporządzeniu, a nie w interpretacjach krajowych, zaleca się w przypadku wątpliwości dotyczących prawidłowego zastosowania w konkretnym kraju skonsultowanie tekstu ustawy lub prawnika zamiast polegać na założeniach. Cytujemy przy tym wytyczne i kierujemy dalej; nie wydajemy opinii prawnej dotyczącej Twojej konkretnej sytuacji.
Czy chcesz zobaczyć, co wymóg udziału materiałów odzyskanych i pustych przestrzeni konkretnie oznacza dla Twojego opakowania i krajów zbytu, oraz jak to wiąże się z Twoim obowiązkiem rejestracji w poszczególnych krajach? sprawdź, skąd pochodzi nasza informacja lub rozpocznij bezpłatny quick-scan, aby w kilka minut zobaczyć, gdzie się znajdujesz na rok 2030.