ποιοι τύποι συσκευασίας δεν επιτρέπονται πλέον

Περιττός κενός χώρος σε κουτιά απαγορεύεται, ορισμένες μορφές όχι ακόμη

Το PPWR δεν απαγορεύει προς το παρόν καμία συγκεκριμένη μορφή συσκευασίας όπως "το κουτί" ή "η σακούλα", αλλά απαγορεύει ωστόσο μια συγκεκριμένη χρήση συσκευασίας: περιττό μεγάλο κενό χώρο σε ένα πακέτο που αποστέλλεται σε έναν πελάτη. Το άρθρο 24 θέτει όριο στον λόγο κενού χώρου στις συσκευασίες μεταφοράς, για παράδειγμα στο ηλεκτρονικό εμπόριο και στις συσκευασίες με πολλαπλά προϊόντα ή ομαδοποιημένες συσκευασίες. Όποιος αποστέλνει ένα μικρό προϊόν σε ένα πολύ μεγάλο κουτί, γεμάτο με αέρα ή υπερβολικό υλικό πλήρωσης, εμπίπτει στις περισσότερες περιπτώσεις σε αυτό το κριτήριο. Αυτό σχετίζεται άμεσα με το ερώτημα πώς προσδιορίζετε εάν ένα κουτί είναι πολύ μεγάλο ή πολύ βαρύ, καθώς ο κανόνας κενού χώρου και η ελαχιστοποίηση του βάρους συνδέονται στην πράξη.

Επιπλέον, υπάρχουν απαγορεύσεις σε επίπεδο ουσίας αντί για επίπεδο μορφής: το άρθρο 5 θέτει απαιτήσεις για ουσίες που είναι επιβλαβείς για τον άνθρωπο ή το περιβάλλον, και το άρθρο 7 υποχρεώνει ένα ελάχιστο ποσοστό ανακυκλωμένου υλικού σε πλαστικές συσκευασίες. Μια μορφή συσκευασίας που είναι επιτρεπτή καθαυτή, μπορεί έτσι και πάλι να μην συμμορφώνεται εάν τα χρησιμοποιούμενα υλικά ή ουσίες δεν πληρούν αυτές τις απαιτήσεις. Ποιες ουσίες αυτό ακριβώς αφορά, περιγράφεται στη σελίδα σχετικά με ουσίες που δεν επιτρέπονται πλέον στις συσκευασίες. Δεν υπάρχει λοιπόν απλή λίστα "απαγορευμένων συσκευασιών"· πρόκειται για συνδυασμό απαιτήσεων μορφής (κενός χώρος), απαιτήσεων υλικού (ανακυκλωμένο υλικό) και απαιτήσεων ουσίας.

Πού βασίζεται αυτό: άρθρα 24, 7 και 5

Ο λόγος κενού χώρου προκύπτει από το άρθρο 24 του Κανονισμού (ΕU) 2025/40, η υποχρέωση ανακυκλωμένου υλικού για πλαστικές συσκευασίες από το άρθρο 7, και οι απαιτήσεις για επιβλαβείς ουσίες από το άρθρο 5. Επειδή πρόκειται για κανονισμό, το περιεχόμενο αυτών των άρθρων ισχύει ενιαία σε κάθε κράτος μέλος· σε αυτό το θέμα δεν υπάρχει περιθώριο για εθνική εξαίρεση ή διαφορετικό όριο. Όποιος αμφιβάλλει εάν μια υπάρχουσα συσκευασία πληροί αυτές τις απαιτήσεις, μπορεί να το τεκμηριώσει μέσω δοκιμής μιας συσκευασίας πριν από τη χρήση της· αυτή η διαδικασία συνδέεται με τον τρόπο με τον οποίο τα άρθρα 5 και 7 ελέγχονται στην πράξη.