Welke stoffen mogen niet meer in verpakkingen?

Grenswaarde zware metalen en PFAS-verbod

Twee categorieën stoffen zijn met de PPWR expliciet aan banden gelegd: zware metalen boven een grenswaarde, en PFAS in verpakkingen die met voedsel in aanraking komen. Voor zware metalen geldt een grenswaarde van 100 mg/kg — som van lood, cadmium, kwik en zeswaardig chroom in de verpakking. Zit een verpakking daarboven, dan voldoet die niet aan de eisen van de verordening. Voor PFAS geldt een verbod specifiek voor verpakkingen die bedoeld zijn voor contact met levensmiddelen; buiten die context regelt de PPWR PFAS niet apart.

Voor wie verpakkingen laat produceren of zelf ontwerpt, betekent dit dat de samenstelling van het materiaal — niet alleen de vorm of het gewicht — onderdeel is van de eisen waaraan getoetst wordt. Dat raakt zowel primaire verpakking (rechtstreeks om het product) als secundaire en tertiaire verpakking, met als aandachtspunt dat voedselcontactmateriaal een aparte, strengere lijn kent vanwege het PFAS-verbod. Bij twijfel of een gebruikt materiaal, coating of inkt onder een van deze categorieën valt, ligt de onderbouwing in de technische documentatie en, waar nodig, in laboratoriumtests van de leverancier — iets wat ook terugkomt in het verpakkingsdossier en de conformiteitsverklaring.

Waar dat in artikel 5 staat

Deze twee eisen volgen uit artikel 5 van Verordening (EU) 2025/40, dat de materiaaleisen aan verpakkingen regelt naast de eisen over herbruikbaarheid en recyclebaarheid elders in de verordening. Omdat het om een verordening gaat, geldt deze grenswaarde en dit verbod rechtstreeks en gelijk in elke lidstaat, zonder dat een land daar een eigen, afwijkende norm voor mag stellen. Voor de precieze meetmethoden, uitzonderingen en eventuele overgangsbepalingen bij bestaande voorraden is de tekst van artikel 5 zelf de eerste bron om te raadplegen.