Które substancje nie mogą już być w opakowaniach?

Wartość graniczna metali ciężkich i zakaz PFAS

Dwie kategorie substancji są wyraźnie ograniczone przez PPWR: metale ciężkie powyżej wartości granicznej i PFAS w opakowaniach przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Dla metali ciężkich obowiązuje wartość graniczna 100 mg/kg — suma ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniu. Jeśli opakowanie przekracza tę wartość, nie spełnia wymogów rozporządzenia. Dla PFAS obowiązuje zakaz specjalnie dla opakowań przeznaczonych do kontaktu z żywnością; poza tym kontekstem PPWR nie reguluje PFAS osobno.

Dla osób, które zlecają produkcję opakowań lub sami je projektują, oznacza to, że skład materiału — nie tylko forma czy waga — stanowi część wymogów, które są oceniane. Dotyczy to zarówno opakowań pierwotnych (bezpośrednio wokół produktu) jak i opakowań wtórnych i trzeciorzędowych, z tym że materiały mające kontakt z żywnością podlegają oddzielnej, bardziej rygorystycznej linii ze względu na zakaz PFAS. W przypadku wątpliwości, czy dany materiał, powłoka lub tusz należy do jednej z tych kategorii, uzasadnienie znajduje się w dokumentacji technicznej i w razie potrzeby w testach laboratoryjnych dostarczonego materiału — to samo pojawia się w dossier opakowań i deklaracji zgodności.

Gdzie to jest w artykule 5

Te dwa wymogi wynikają z artykułu 5 Rozporządzenia (UE) 2025/40, które reguluje wymogi materiałowe dla opakowań obok wymogów dotyczących wielokrotnego użytku i recyclingu zawartych w innym miejscu rozporządzenia. Ponieważ chodzi o rozporządzenie, ta wartość graniczna i ten zakaz obowiązują bezpośrednio i jednakowo w każdym państwie członkowskim, bez możliwości ustanowienia przez którekolwiek państwo własnej, odmiennej normy. Aby znaleźć dokładne metody pomiaru, wyjątki i ewentualne przepisy przejściowe dotyczące istniejących zapasów, sam tekst artykułu 5 jest pierwszym źródłem do konsultacji.