Tak, europejskie rozporządzenie w sprawie opakowań (PPWR) ustanawia wymogi dotyczące substancji, które mogą znajdować się w materiale opakowaniowym. Dla czterech metali ciężkich — ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego — istnieje od dawna maksymalna zawartość, a ten limit pozostaje w mocy zgodnie z PPWR. Nowe jest to, że rozporządzenie po raz pierwszy zawiera również szczególny przepis dotyczący PFAS, grupy trudno rozkładalnych fluorochemikatów, w opakowaniach przeznaczonych do kontaktu z żywnością.
Dla większości sklepów internetowych, które standardowo kupują pudła kartonowe, folię lub plastikowe pojemniki u ugruntowanego dostawcy, ten temat nie stanowi codziennej troski. Odpowiedzialność za wykazanie, że opakowanie mieści się w normie, spoczywa przede wszystkim na producencie samego materiału opakowaniowego. Jednak kto zleca produkcję opakowania według własnego projektu, zleca druk czy pakuje artykuły spożywcze, powinien wiedzieć, skąd pochodzi ta reguła i kiedy staje się istotna.
Metale ciężkie: znana reguła, która pozostaje w mocy
Ograniczenie dotyczące ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego istnieje od czasów starej europejskiej dyrektywy w sprawie opakowań i zostało przejęte do PPWR. Dotyczy to maksymalnej zawartości sumy tych czterech substancji w materiale opakowaniowym, niezależnie od tego, czy chodzi o karton, plastik, szkło, metal czy drewno. W przypadku zwykłych opakowań kupowanych u zwykłych dostawców jest to zazwyczaj już uwzględnione w standardach produkcji producenta. Problem pojawia się raczej w materiale poddanym recyklingowi, niektórych atramentach, powłokach lub zamknięciach metalowych, gdzie mogą występować resztkowe stężenia, które niekoniecznie mieścić się w limicie.
PFAS: nowość dla opakowań kontaktujących się z żywnością
PPWR zawiera odrębny przepis dotyczący PFAS w opakowaniach przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Substancje te wykorzystywane są między innymi do nadania papierowi i kartonowi właściwości odpychających tłuszcz i wodę, na przykład w opakowaniach fast foodowych, papierze do pieczenia lub pudłach do pizzy. Dokładne wartości graniczne i datę wejścia w życie tego przepisu zawiera samo rozporządzenie; ci, którzy się z tym mają do czynienia, powinni zapoznać się z aktualnym tekstem na EUR-Lex zamiast polegać na streszczeniach. W przypadku opakowań niekontaktujących się z żywnością — większości tego, co wysyła przeciętny sklep internetowy — ten szczególny przepis dotyczący PFAS nie ma zastosowania.
Kto musi to wykazać?
Obowiązek wykazania zawartości substancji spoczywa przede wszystkim na osobie, która produkuje opakowanie lub zleca jego produkcję, a nie na stronie, która opakowanie jedynie wykorzystuje do wysyłki produktów. Dla sklepu internetowego kupującego pudła kartonowe u dostawcy oznacza to w praktyce, że dostawca musi być w stanie uzasadnić zgodność z tymi limitami substancji, na przykład poprzez oświadczenie lub raport badania. Kto projektuje opakowania, zleca ich produkcję pod własną marką lub pełni funkcję operatora wypełniającego w rozumieniu rozporządzenia, znajduje się wcześniej w sytuacji, w której to uzasadnienie powinno być częścią własnego pliku technicznego. To, czy dotyczy to Twojej sytuacji, zależy również od Twojej roli jako producenta, operatora wypełniającego lub importera; w kilku pytaniach widać, jaka rola dotyczy twojego opakowania wskazuje tam pierwszy kierunek.
Co to praktycznie oznacza dla Twojego zaopatrzenia
Konkretnie rzecz biorąc, najlepiej, co możesz zrobić, to zapytać swojego dostawcę opakowań, czy materiał spełnia obowiązujące limity metali ciężkich i, w przypadku opakowań w kontakcie z żywnością, wymóg dotyczący PFAS. Dobrze ugruntowani dostawcy zwykle mają te informacje dostępne, często jako część własnej dokumentacji jakościowej. W przypadku opakowań z drukiem, powłoką lub specjalnym wykończeniem warto wyraźnie się o to zapytać, ponieważ właśnie te zabiegi czasami są źródłem podwyższonego zawartości substancji. Nie jest to ocena ryzyka ani szansa, ale praktyczne pytanie, które możesz zadać jako odbiorca, zanim zaczniesz używać opakowanie.
Gdzie pojawia się to w Twoim dossierze
Uzasadnienie zawartości substancji należy umieścić w technicznych dossierze dotyczącym Twojego opakowania, obok innych elementów wymaganych przez deklarację zgodności zgodnie z załącznikiem VIII. Więcej na temat tego, co dokładnie tam powinno się znaleźć i jak jest to zbudowane, przeczytasz w banku wiedzy poświęconej poszczególnym typom opakowań. Sposób, w jaki zestawiamy informacje na te tematy i skąd pochodzą, wyjaśniono na stronie dotyczącej naszej metodologii.
Jeśli nie masz pewności, czy ten temat dotyczy Twojego opakowania, lub chcesz najpierw wiedzieć, jaką rolę masz zgodnie z rozporządzeniem, zanim przejdziesz dalej do zawartości substancji i dossierów, darmowy kreator ról daje Ci w tym zakresie pierwszą orientację, a często zadawane pytania dotyczą szeregu sytuacji, które często pojawiają się obok tego tematu.